WK Powerman Zofingen 2006

De voorbereiding op deze loodzware wedstrijd was dit jaar super verlopen en ik hoopte er dan ook een super-dag van te maken! Het is iets anders gelopen maar ik ben wel tevreden met mijn 3de plaats. Het is dan ook niet niks om in de zwaarste duathlon van de wereld 3de te worden.
Met mijn 2de plaats op het ITU WK long distance duathlon dit jaar en mijn overwinning in de powerman van Luxenburg was mijn seizoen al meer dan geslaagd maar Zofingen winnen was de kers op de taart geweest.
Het mocht niet zijn dit jaar maar volgend jaar sta ik er opnieuw.

Bij het begin van de wedstrijd heb ik me, net zoals de latere winnaar, niet zot laten maken door de concurrentie en echt goed gedoseerd. Ik merkte vrij snel dat het goed zat met de beentjes.
Ik kwam als 7de de wissel binnen gelopen waar ik een bodywarmer heb aangetrokken en vertrokken ben voor 160 km fietsen op een parkoer dat veel zwaarder was dan de voorbije edities. Het was de Zwitser Zenn die de leiding nam in het fietsen. De Spanjaard Rodrigez, Benny en ik waren ondertussen mooi tempo aan het rijden zonder ons echt te forceren. Aanvankelijk reed ik lange tijd op kop en ik vond dan maar dat het tijd werd om anderen de kop op te dringen. Op een stijl stuk van de 2de helling ging de Spanjaard versnellen en kon ik makkelijk volgen, Josh Beck de nummer 3 van vorig jaar was ondertussen ook komen aansluiten maar moest direct passen en ook Benny liet een gaatje. Aangezien ik ook deftig aan het laatste lopen wou beginnen heb ik ook geen verder initiatief genomen en de titelverdediger zijn werk laten doen. Ik had wel een beetje het nadeel dat ik in de afdalingen, door de vele regen en het feit dat ik een bril draag, niet echt een zuiver zicht had op het wegdek en bovendien ben ik ook niet echt een goede daler. Zo kwam het ook dat ik in de 2de ronde bij de laatste afdaling een kleine achterstand opliep en Benny moest laten rijden. Ik ben dan in die laatste 10km van de 2de ronde nog redelijk terug gekomen en kon de Spanjaard van me afrijden. Bij de 2de doortocht (dus na 100km) had ik een achterstand van 23’’ op Benny. Een kloofje dat waarschijnlijk wel te overbruggen was maar ik achtte het beter om op deze afstand te blijven rijden om elkaar de nek niet om te doen. Tijdens de eerste klim van de laatste fietsronde zag ik Benny rijden en voelde ik dat ik er terug naar toe kon rijden maar dat heb ik dus niet gedaan. Benny is dan verder weggereden omdat ik tussen km 115 en km 120 even mezelf begon tegen te komen. Dit was vrij snel terug in orde zodat ik terug met volle vaart naar het laatste loop onderdeel kon stuiven en met een kleine 3’ achterstand op Benny kon beginnen lopen. Waar ik vorig jaar de man met de hamer tegenkwam op 17km was dit maar na 25km. Zodoende werd ik nog ingehaald door het nummer 16 van het WK 2006 Dominiq Duchene (die juist ‘superdiesel’ getankt had). Vooral de aanmoedigingen van de talrijk aanwezige supporters (waarvoor dank!!!) gaven mij een mentale opkikker en zo werd ik toch nog mooi 3de. In het begin was ik een beetje ontgoocheld maar er komen nog mooie jaren om een keer met de winst te gaan lopen in deze prachtige wedstrijd.